Feeds:
Wpisy
Komentarze

Archive for the ‘Kuchnia rosyjska’ Category

Szanieżki

Шаньги, печенюшки, мясо так, мясо этак. Малосольная стерлядь, верещага-яичница, сладкие пироги, вазы с брусникой, еще с прошлогодней, вазы с вареньем черничным, еще позапрошлогодним, хворост, печенье, сушки, орешки из теста нажаренные!.. Все горой, всего много, все со стола валится. Виктор Астафьев „Бабушкин праздник” („Последний поклон”)

Szańgi to okrągłe bułeczki drożdżowe z polewą, bardzo popularne na terenach zamieszkanych przez narody ugrofińskie, czyli w Północnej Rosji i na Urale.
Każda gospodyni ma własny ulubiony przepis (niektóre na przykład dodają do polewy tłuczone ziemniaki), ale dwa warunki koniecznie muszą być spełnione, aby bułeczkę można było nazywać „szańgą”: okrągły kształt i polewa.
Dzięki tradycyjnemu sposobowi wyrabiania, dużej zawartości masła i żółtek oraz śmietankowej polewie bułeczki smakują wyśmienicie i stanową doskonały dodatek do każdego śniadania.

Szanieżkшанежкиi

Składniki
ciasto
800 g mąki
30 g świeżych drożdży
1,5 szklanki mleka
200 g masła
1/2 szklanki cukru
6 żółtek
1/2 łyżeczki soli
polewa
1 szklanka śmietany
1/3 szklanki masła
1/3 szklanki mąki

Przygotować zaczyn: wlać do dużej miski ciepłe mleko (o temperaturze ok. 40ºC) i rozprowadzić w nim drożdże. Dodać 1/3 przesianej mąki, dokładnie wymieszać. Nakryć naczynie ręcznikiem i zostawić w ciepłym miejscu na 30 minut.
Do wyrośniętego zaczynu dodać resztę mąki i sól, wyrobić ciasto.
Do miękkiego masła dodać żółtka i cukier, dokładnie rozetrzeć, połączyć z ciastem. Ciasto wyrobić (aż stanie się elastyczne i zacznie odchodzić od ścianek miski).
Przykryć miskę ręcznikiem i zostawić w ciepłym miejscu na 1-1,5 godziny.
Po pierwszym wyrośnięciu (ciasto powinno dwukrotnie zwiększyć objętość) zagnieść ciasto jeszcze raz i zostawić na kolejne 1-1,5 godziny.
Wyrośnięte ciasto podzielić na kawałki wielkości dużej śliwki i uformować z nich niewielkie okrągłe bułeczki.
Przełożyć szanieżki na blachę i zostawić w ciepłym miejscu do wyrośnięcia na kolejne 30 minut.
Przygotować polewę: wymieszać roztopione masło, śmietanę i mąkę. Posmarować każdą szanieżkę polewą.
Piec w piekarniku nagrzanym do 200ºC przez około 15 minut, aż bułeczki staną się rumiane.
Upieczone bułeczki przykryć ręcznikiem i zostawić do przestygnięcia jeszcze na 15 minut.

Smacznego!

Reklamy

Read Full Post »

Pirożki z kapustą

– А вот попробуйте к чаю пирожки. Я сама пекла!
– Да. Очень вкусный чай.

Rosyjskie „pirożki” to nie doskonale znane i lubiane w Polsce pierogi (w Rosji nazywane „warienikiami”), tylko bardzo popularne w kuchni rosyjskiej (jak również w kuchniach innych krajów pozostających pod wpływem rosyjskiej tradycji) paszteciki z drożdżowego ciasta z najprzeróżniejszym nadzieniem, najczęściej w kształcie półksiężyca, wypiekane w piekarniku lub smażone na głębokim oleju. Pozwoliłam sobie zastosować oryginalną nazwę, żeby podkreślić ich pochodzenie.
Pirożki i pirogi zajmują ważne miejsce na rosyjskim stole i są oryginalnym daniem kuchni rosyjskiej, które nie uległo żadnym obcym wpływom. Popularność pirogów tłumaczy się tym, że doskonale wpisują się w rosyjską tradycję, uosabiając typowy rosyjski posiłek – chleb, kaszę, kapustę, grzyby itd., dlatego często towarzyszyły ludziom w podróży i w pracy, a teraz są ważnym składnikiem „rosyjskiego fastfoodu” (wystarczy spędzić chwilę w poczekalni dowolnego dworca, aby się w tym przekonać). Podczas tradycyjnego obiadu podawane są od razu po zupie lub po drugim daniu, a słodkie – do herbaty.
Obecnie przygotowywane są głównie z mąki pszennej, aczkolwiek początkowo wypiekane były z samej mąki żytniej lub z dodatkiem pszennej.
Ciasto na rosyjskie pirożki powinno być „kwaśne”, czyli drożdżowe – paszteciki z innego ciasta nie mają prawa nazywać się „pirożkami”. Powinno być także maślane („sdobnoje”) – wybór tłuszczu zależy od rodzaju nadzienia (oleje roślinne dla pirożków z warzywnym i rybnym nadzieniem, masło dla pirożków nadziewanych drobiem lub serem, tłuszcze zwierzęce dla pirożków z nadzieniem mięsnym). Ciasto na pirożki ze słodkim nadzieniem zawiera więcej jajek i masła, niż ciasto na wytrawne pirożki, ma także bardziej zwartą konsystencję i rozwałkowywane jest na krążki większej grubości. W wytrawnych pirożkach, na odwrót, zaletą jest duża ilość nadzienia i cienkie, bardziej suche ciasto z chrupiącą skórką. Jeśli chcemy jeszcze bardziej zwiększyć walory smakowe ciasta a nie brakuje nam czasu, podczas rośnięcia można zagnieść go jeszcze raz lub dwa.
Nadzienie rosyjskich pirożków zwykle składa się z jednego produktu. To mogą być warzywa (kapusta, groch, marchew, ziemniaki, cebula itd.), grzyby (suszone, świeże, smażone i solone), gęste kaszy z dużą zawartością masła (najczęściej ryżowa, jaglana), ryby, mięso, twaróg, jajka. Najbardziej popularne nadzienia to zdecydowanie kapusta, mięso, grzyby, ryż z jajkami i słodkie powidła. Niezależne od rodzaju, przed lepieniem pirożków nadzienie powinno dobrze wystygnąć. Ponadto nadzienie powinno być soczyste, mieć bardziej wyrazisty smak, niż zwykłe potrawy, ponieważ podczas pieczenia ciasto wchłonie część tłuszczu, soli i cukru, przez co nadzienie może zrobić się mdłe.
Lepić pirożki należy bezpośrednio na brytfannie, żeby niepotrzebnie je nie przenosić, a brytfanna powinna być zimna i najlepiej wyłożona papierem do pieczenia. Po ulepieniu pirożki należy pozostawić do wyrośnięcia jeszcze na 15-20 minut, a potem posmarować jajkiem lub masłem i od razu wstawić do dobrze nagrzanego piekarnika.
Osobiście staram się wykorzystywać do pieczenia jak najwięcej mąk razowych (w tym żytnią), żeby podnieść wartość odżywczą wypieków, dlatego też moje pirożki przypominają bardziej te tradycyjne, chłopskie z przeszłości. Jeśli jednak nie przepadacie za pieczywem razowym, z powodzeniem możecie wykorzystać tylko mąkę pszenną.
Nadzienie z kapusty należy do najbardziej tradycyjnych i rozpowszechnionych, różni się natomiast stopniem obróbki wstępnej kapusty (od całkiem surowej, uprzednio posolonej i odciśniętej z soku, do dobrze usmażonej z różnymi dodatkami, a nawet kiszonej). Nadzienie możecie także wzbogacić o posiekane ugotowane jaja – to również bardzo popularny przepis. Osobiście jestem miłośniczką dobrze uduszonej białej kapusty bez żadnych dodatków. Pod dobrze uduszoną kapustą rozumiem kapustę przygotowaną na sposób mojej babci – mięciutką, złocistą, dobrze przyprawioną, wręcz rozpływającą się w ustach, która w połączeniu ze smacznym drożdżowym ciastem stanowi dla mnie pirożek doskonały.

Rosyjskie pirożki z duszoną kapustąПирожки с капустой

Składniki
nadzienie:
0,5 główki kapusty średniej wielkości
olej roślinny
sól, pieprz
ciasto:
25 g świeżych drożdży
1 łyżeczka cukru
2 łyżeczki soli
250 g mąki żytniej razowej
250 g mąki pszennej
200 ml mleka
75 ml oleju roślinnego
1 żółtko, woda

Drożdże rozpuścić w ¼ szklanki ciepłej wody. Dodać cukier i 1-2 łyżki pszennej mąki. Wymieszać.
Naczynie z zaczynem przykryć i odstawić na 15 minut w ciepłe miejsce (na powierzchni zaczynu powinny pojawić się pęcherzyki powietrza).
Do gotowego zaczynu dodać ciepłe mleko, sól i przesianą mąkę (żytnią i pszenną). Dokładnie wymieszać.
Do wymieszanego ciasta dodać olej i wyrabiać tak długo, aż zacznie odchodzić od ścianek miski.
Z gotowego ciasta uformować kulę, przykryć i odstawić do wyrośnięcia na godzinę-półtorej.
Przygotować nadzienie:
Kapustę pokroić w drobną kostkę. Dusić na małym ogniu, na głębokiej patelni pod przykryciem, przez 30-45 minut (czas duszenia zależy od tego, czy kapusta jest młoda, czy stara, w razie konieczności dodać wodę).
Posolić, popieprzyć, dodać olej roślinny (kilka łyżek), zwiększyć ogień i obsmażyć kapustę na jasnobrązowy kolor. Ostudzić.
Gotowe ciasto podzielić na kulki (około 16-20). Każdą kulkę rozwałkować na cienki placek (przy wałkowaniu posypywać mąką).
Na środku każdego placka umieścić po jednej łyżce nadzienia. Brzegi dokładnie połączyć, formując półksiężyce.
Odstawić do wyrośnięcia na 15-20 minut (jak najdalej od rozgrzewającego się piekarnika).
Przed wstawieniem do piekarnika powierzchnię pirożków można posmarować żółtkiem zmieszanym z odrobiną wody, aby uzyskać błyszczącą złocistą skórkę.
Piec w piekarniku nagrzanym do 180 stopni (termoobieg) przez 20-25 minut.
Podawać najlepiej na ciepło.

Smacznego!

Read Full Post »

Ucha

– Я не ем рыбу.
– Почему?
– Рыбы писают в море.
– Как и дети.
– Я детей тоже не ем.
к/ф „Близость”

Ucha to płynne gorące danie rybne, które jednak nie jest zupą rybną. Przypomina raczej bulion, ponieważ przygotowuje się ją bez dodatku kasz, mąki, ryżu, śmietanki czy masła, jak w przypadku zup rybnych.
W ciągu stuleci powstały wyraźne reguły przygotowania tego dania, dotyczące nie tylko wyboru ryb, lecz także naczyń, ilości i rodzaju warzyw oraz przypraw, kolejności i czasu przygotowania. Tak na przykład uchę należy gotować w nieutleniających się naczyniach (stalowych, glinianych), z ryb, które dają przezroczysty wywar, wyróżniają się delikatnym i słodkim smakiem, np. z sandacza, okonia, siei – z tych gatunków przygotowuje się najlepszą, białą uchę. Uchę z mniej delikatnych gatunków ryb rzecznych nazywają natomiast czarną uchą (przy czym nie wszystkie gatunki nadają się na uchę, np. stanowczo odradzane są wszystkie śledziowe). Bardzo smaczna ucha z ryb o czerwonym mięsie, takich jak jesiotr, siewruga, nelma czy łosoś to ucha czerwona lub bursztynowa (wyjątkowo tłusta ucha z dodatkiem szafranu).
Uchę z reguły przygotowuje się co najmniej z dwóch, a najwyżej z czterech gatunków ryb. Wyjątek stanowi czerwona ucha gotowana z jednego rodzaju ryb (proponuję ją dzisiaj jako uchę, którą najłatwiej można przygotować w polskich warunkach).
Najlepsza ucha wychodzi ze świeżej ryby (im świeższa, tym lepsza), jeśli jednak skazani jesteśmy na rybę mrożoną, to zaleca się nie rozmrażać jej przed przegotowywaniem.
Do uchy wkłada się minimalną ilość warzyw, aby nie zakłócać delikatnego smaku – trochę ziemniaków, marchwi i cebuli. Ponadto w zależności od rodzaju uchy dodaje się zioła i przyprawy: pietruszkę, por, szczypior, koperek, pieprz, liść laurowy, pasternak – im ryba jest bardzie tłusta, tym więcej przypraw dodaje się do uchy.
Ważna jest także kolejność przygotowania dania: najpierw przygotowuje się bulion – wrzący wywar z warzywami, do którego na krótko (od kilku do dwudziestu minut) wkłada się rybę, aby pozostała ona smaczną i soczystą. Jeśli do przygotowania bulionu wykorzystuje się głowy i ogony (jak w naszym przypadku), to je należy ugotować pierwsze, potem wyrzucić, a wywar przecedzić. Czas przygotowania ryby w bulionie zależy od rodzaju ryb: ryby rzeczne gotujemy przez 15-20, morskie przez 7-12 minut, nie dłużej, inaczej ryba będzie sucha i twarda, a ucha mniej aromatyczna. Gotować uchę najlepiej na umiarkowanym ogniu bez przykrywki.
Osobiście najczęściej przygotowuję uchę czerwoną z łososia – w dużych supermarketach można kupić całego świeżego łososia w atrakcyjnej cenie, którego głowę (po obowiązkowym wycięciu skrzeli), ogon i spory kawałek za ogonem można przeznaczyć na uchę, przepyszne dzwonka ze środkowej części zostawiając do usmażenia lub upieczenia. Tak przygotowana ucha smakuje nawet małym dzieciom i tym, którzy za rybami specjalnie nie przepadają.
Podaje się uchę najczęściej z chlebem razowym lub żytnim. Jak większość tradycyjnych zup rosyjskich najlepiej smakuje nie od razu po przygotowaniu, a dopiero po tym, jak smaki się przegryzą, również następnego dnia.

Ucha czerwona (z łososia)Красная уха

Składniki:
1,5 kg ryby (głowa, ogon i spory kawałek za ogonem ze sporego świeżego łososia)
2 l wody
2 cebule
1 por
1 marchew
3 ziemniaki
2-3 listki laurowe
kilka ziarenek czarnego pieprzu
2 łyżki suszonego koperku
opcjonalnie 4-5 nitek szafranu

Przygotować rybę: usunąć łuski, wyciąć skrzela, mięso z lepszej części pokroić na grube kawałki (jeśli używamy świeżego łososia, mrożonego wkładamy w całości, obdzielając mięso od skóry i ości po ugotowaniu), dokładnie umyć pod zimną bieżącą wodą.
Warzywa obrać i pokroić.
Do gotującej się wody włożyć głowę i ogon. Gotować przez 15-20 minut, po czym kawałki ryby wyjąć, a bulion przecedzić.
Do posolonego bulionu włożyć pokrojone warzywa, które należy gotować do półgotowości ziemniaków (ok. 10 min).
Włożyć kawałki łososia oraz przyprawy, gotować przez 7-8 minut.
Podawać z kromką ciemnego pieczywa i plasterkiem cytryny na talerzu (opcjonalnie).
Smacznego!

Read Full Post »

Bułeczki cynamonowe

— А мы тут, знаете, всё плюшками балуемся.
Мультфильм «Малыш и Карлсон», 1970

Nic tak nie podnosi na duchu długim zimowym wieczorem, jak zapach świeżego pieczywa wypełniający cały dom. Kubek gorącej czekolady ze słodką, maślaną, cynamonową bułeczką przegoni każdy mróz.

Bułeczki cynamonoweБулочки с корицей

Składniki
zaczyn
1 łyżka cukru
1/4 szklanki ciepłej wody
1/3 paczki drożdży (ok. 30 g)
ciasto
1 szklanka mleka
1/2 paczki masła (100 g)
3 szklanki mąki
1/2 szklanki cukru
1/2 łyżeczki soli
1/2 łyżeczki kardamonu
nadzienie
2 łyżki masła
2 łyżki cukru
1 łyżeczka cynamonu

W ciepłej wodzie rozpuścić drożdże i cukier. Odstawić na kwadrans, aż pojawią się bąbelki.
W osobnym naczyniu połączyć roztopione i ostudzone masło, mleko i jajka.
Do miski z zaczynem przesiać mąkę, dodać sól, cukier, kardamon oraz składniki mokre.
Zagnieść ciasto (aż zacznie odchodzić od ścianek), przykryć i odstawić do wyrośnięcia w ciepłe miejsce co najmniej na godzinę.
Gotowe ciasto rozwałkować na prostokąt o grubości ok. 1 cm.
Przygotować nadzienie: roztopione masło wymieszać z cukrem i cynamonem.
Posmarować ciasto nadzieniem i zwinąć wzdłuż dłuższego boku.
Roladę pokroić nożem na części o grubości ok. 3 cm*. Ułożyć je rozciętą częścią na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia. Posmarować masłem, olejem lub wodą i odstawić do wyrośnięcia co najmniej na 15 minut.

Piec ok. 20–25 minut w piekarniku nagrzanym do 180 stopni (termoobieg), aż staną się złociste.

*powinno wyjść kilkanaście bułeczek, jak tylko przestygną, można je zamrozić – rozmrożone w kuchence mikrofalowej smakują prawie tak dobrze, jak od razu po upieczeniu.

Smacznego!

Read Full Post »

Pielmienie

Postawiła na stole wielką misę z pielmieniami, rozłożyła je na talerzach.
— Kto chce śmietanę, kto ocet, pieprz, kto z czym chce, pielmienie prawdziwe: wieprzowina pół na pół z wołowiną oraz baraninki troszeczkę.
— Do takich pielmieni wypić to nie grzech — zaproponował Sasza.
Anatolij Rybakow, Dzieci Arbatu

Она поставила на стол большую миску с пельменями, разложила их по тарелкам.
— Кому сметана, кому уксус, перец, кто с чем хочет, пельмени настоящие: свинина напополам с говядиной, и баранинки немножко.
— Под такие пельмени выпить не грех, — предложил Саша.
А.Н. Рыбаков «Дети Арбата»

Pielmienie to rodzaj pierogów z przaśnego ciasta z nadzieniem z surowego mięsa lub ryby. Klasyczne rosyjskie pielmienie nadziewane są farszem z drobno posiekanej wołowiny, baraniny i wieprzowiny (45, 35 i 20 procent), cebuli oraz przypraw. Danie to jest pracochłonne (jak każde lepienie pierogów), dlatego zazwyczaj przygotowuje się od razu kilkadziesiąt sztuk, które należy przechowywać w zamrażalniku i gotować bezpośrednio przed podaniem (najlepiej w bulionie, mięsnym lub warzywnym). Pielmienie można także obsmażać po ugotowaniu lub smażyć w głębokim tłuszczu, a także podawać razem z bulionem i warzywami w postaci zupy.
Za ojczyznę pielmieni uważa się Chiny. Stamtąd wyruszyły one na podbój Azji Środkowej, Kaukazu i Rosji (prawdopodobnie razem z hordami mongolskimi). Natomiast nazwę swoją zawdzięczają one Komiakom (rdzennej ludności ugrofińskiej zamieszkującej północnowschodnią europejską część Rosji), w których języku oznaczają „chleb-ucho”.
Na wschód od Polski stanowią najpopularniejsze gotowe danie (mrożone, wystarczy ugotować), sprzedawane niemal w każdym sklepie – od kilku do nawet kilkunastu propozycji różnych producentów różniących się nadzieniem i kształtem. W radzieckim domu biały karton z czerwonym nadrukiem był obowiązkowym elementem każdej lodówki i podstawą żywienia każdej młodej rodziny (na zmianę z jajecznicą:-). Co prawda jakość ich pozostawiała wiele do życzenia (jak zresztą niejednego produktu dzisiejszych producentów) i nieco nadszarpnęła „dobre imię pielmieni”. Nie zmienia to jednak faktu, że pielmieni to jedno z najsmaczniejszych dań kuchni rosyjskiej, a najlepiej smakują ulepione własnoręcznie.
Ciasto na pielmienie najczęściej wyrabia się z samej mąki i wody, lecz w tym przypadku, aby uzyskać elastyczne, dobrze wyrobione ciasto, należy użyć siły. Dobrze z tym sobie radzą panowie. Ja natomiast wolę przygotować ciasto, zaparzając mąkę wrzątkiem (należy dodać tyle mąki, ile ciasto jest w stanie „zabrać”, tak więc podane w przepisie proporcję są tylko orientacyjne) i dodając do niego odrobinę oleju. Nadzienie doprawiam tylko cebulą, solą i pieprzem, a lepię pielmienie w kształcie księżyca, zlepiając końce (jak na zdjęciu), dzięki czemu nie otwierają się podczas gotowania. Gotuję w bulionie wołowym i podaję z kwaśną śmietaną lub masłem. I żytnim chlebem oczywiście, chociaż niektórzy twierdzą, że to barbarzyństwo! Ale na Białorusi nawet do ziemniaków podaje się chleb:-)

PielmienieПельмени

Składniki
około 3 szklanek mąki
1 szklanka wody
3 łyżki oleju
1 łyżeczka soli

500 g mięsa mielonego (wołowo-wieprzowe) dobrej jakości
1–2 cebuli
1–2 ząbki czosnku (można pominąć)
sól
pieprz
pietruszka (można pominąć)
koperek (można pominąć)

Sposób przygotowania
Wodę zagotować, dodać do niej olej i sól.
Do wrzątku wsypać mąkę, wymieszać i odstawić do wystygnięcia.
Wyrabiać ciasto tak długo, aż stanie się sprężyste i elastyczne. W razie potrzeby dodać więcej mąki – ciasto nie może być zbyt miękkie. Odstawić na godzinę.
Przygotować nadzienie: mięso wymieszać ze zmiksowaną lub startą na drobnej tarce cebulą, czosnkiem, przyprawami. Dokładnie wymieszać, a najlepiej jeszcze obić, jak na pieremiacze.
Gotowe ciasto rozwałkować na cienki placek i wykroić krążki niedużą szklanką (ja wykrajam kieliszkiem do wina, ma on dla mnie odpowiednią średnicę).
Nadzienie nakładać po jednej małej łyżeczce (np. do kawy), brzegi dokładnie zlepić, a końce połączyć.
Gotować w gotującej się osolonej wodzie lub bulionie przez 2-3 minuty od wypłynięcia.
Podawać gorące z ulubionymi dodatkami.
Smacznego!

Read Full Post »

Watruszki

Co powiedziałem? Chcę watruszek! A ty czego napiekłaś!? Sama to teraz jedz!
Film animowany „Chochlik Kazio. Dom dla Kazia”, 1984

Я чего сказал? Хочу ватрушек! А ты чего напекла!? Вот и ешь теперь сама!
Мультфильм «Домовёнок Кузя. Дом для Кузьки», 1984

Watruszka to nic innego jak drożdżówka z serem. Wśród innych drożdżówek wyróżnia ją jednak nadzienie, które pozostaje na wierzchu i najczęściej składa się z posłodzonego białego sera, masła i jajek. Można też spotkać watruszki z dżemem, jagodami i nawet watruszki na słono – z mięsem, serem i ziołami itp. Wszystkie je jednak łączy kształt.
W moim domu watruszki robiono z ciasta podobnego do ciasta na wielkanocne kołacze, czyli z dużą ilością masła, mleka i żółtek, obficie słodzono, a nadzienie smarowano kwaśną śmietaną. To polaczenie słodkiej maślanej bułki z kwaskowatym nadzieniem lubię najbardziej.

WatruszkiВатрушки

Składniki
20 g drożdży
1 szklanka mleka
4 szklanki mąki
3/4 szklanki cukru
pół kostki masła
3 żółtka
1 łyżeczka esencji waniliowej lub cukier waniliowy
szczypta soli

nadzienie
1 opakowanie białego gruboziarnistego sera (200–250 g)
1 łyżka masła
1 łyżka cukru
1 jajko
kwaśna śmietana do posmarowania

Sposób przygotowania
Lekko podgrzać pół szklanki mleka (powinno być letnie, nie gorące!).
W mleku rozpuścić drożdże.
Dodać łyżeczkę cukru i pół szklanki mąki. Wymieszać.
Naczynie z zaczynem przykryć ściereczką i odstawić na pół godziny w ciepłe miejsce.
Do gotowego zaczynu dodać pół szklanki letniego mleka, żółtka, wanilię, cukier, sól i resztę przesianej mąki. Dokładnie wymieszać.
Do wymieszanego ciasta dodać miękkie masło i wyrabiać tak długo, aż zacznie odchodzić od ścianek miski.
Z gotowego ciasta uformować kulę, przykryć i odstawić do wyrośnięcia na godzinę.
Przygotować nadzienie: masło rozetrzeć z cukrem, dodać ser i jajko, dokładnie wymieszać.
Wyrośnięte ciasto podzielić na 16 części, z każdej uformować placuszek, szklanką lub ręką zrobić wgłębienie po środku i wypełnić nadzieniem (mniej więcej po 1 łyżce stołowej).
Nadzienie posmarować kwaśną śmietaną (po 1 łyżeczce na watruszkę), a brzegi watruszek – masłem lub rozbełtanym jajkiem.
Odstawić na kilkanaście minut (ten etap można pominąć).
Piec w piekarniku nagrzanym do 180ºC przez około 20–25 minut.
Najlepiej smakują zaraz po upieczeniu, jeszcze cieplutkie i mięciutkie.

Smacznego!

Read Full Post »

Winegret

Mamy z inteligencją odmienne gusta. Inteligencja lubi arbuzy, a ja – winegret. Ona – za rozum, a ja – za bryzę oceaniczną. Inteligencja lubi powieści, a ja – tablice reklamowe.
Wiktor Jerofiejew, Encyklopedia duszy rosyjskiej

У меня с интеллигенцией вкусовая несостыковка. Интеллигенция любит арбузы, а я – винегрет. Она – за разум, а я – за океанский бриз. Интеллигенция любит повести, а я – рекламные щиты.
Виктор Ерофеев «Энциклопедия русской души»

Proszę nie dać się zwieść nazwie. Dla Rosjan „winegret” to nie tyle sos do sałatek na bazie oliwy i octu, co sałatka warzywna z gotowanych rodzimych warzyw, która nie ma nic wspólnego z kuchnią francuską, no chyba że odrobinę octu w swoim składzie (legenda głosi, że właśnie temu składnikowi zawdzięcza swoją fikuśną nazwę). Nie jest wykwintna, jest wręcz proletariacka, ma wiele odmian, a wszystkie je łączy podstawowy skład: gotowane ziemniaki, marchew, buraki i kiszone ogórki. Pewnie to dzięki niej wyraz „winegret” ma w języku rosyjskim też swoje przenośne, nieco pejoratywne znaczenie i oznacza bezładne połączenie różnorodnych pojęć, zjawisk itp.
Przedstawiam tu klasyczny przepis na „Winegret”, prześladujący mnie w przedszkolu, szkole i na koloniach, w domu i u znajomych. Na pewno jest starszy ode mnie i coś mi mówi, że nieśmiertelny.

WinegretВинегрет

Składniki
4 ziemniaki
2 marchewki
2 buraki
1 cebula
4 ogórki kiszone
3 łyżki oleju roślinnego
1 łyżeczka octu
sól, pieprz

Sposób przygotowania
Ziemniaki, marchew i buraki ugotować (buraki osobno) lub upiec w piekarniku. Obrać ze skórki i pokroić w drobną kostkę.
Cebulę drobno pokroić.
Kiszone ogórki obrać ze skórki i pokroić w kostkę.
Przygotować sos: olej dokładnie wymieszać z octem, solą i pieprzem.
Pokrojone warzywa wymieszać, połączyć z sosem.
Podawać w temperaturze pokojowej lub lekko schłodzoną.

Uwagi
Do sałatki można dodać kiszoną kapustę, kwaśne jabłko lub inne składniki według upodobań (niektórzy dodają groszek, śledzie i nawet mięso) oraz świeże zioła, np. pietruszkę.
Niestety sałatka ta nie nadaje się do dłuższego przechowywania w lodówce, dlatego należy ją zjeść od razu po przygotowaniu lub następnego dnia.

Smacznego!

Read Full Post »

Older Posts »