Feeds:
Posty
Komentarze

Pączki serowe

– Девушка, это платье вас полнит.
– Слава богу! А я-то всё на пончики грешила!

пышкиPączki to niewątpliwie jeden z najpyszniejszych słodkich wypieków, jakie kiedykolwiek wymyślono. Zajmują poczesne miejsce w kuchniach różnych narodów (właśnie miałam okazję skosztować własnoręcznie zrobione hiszpańskie churros z sosem czekoladowym).
Tam, skąd pochodzę, najczęściej wyglądają jak małe donaty (okrągłe, płaskie, z dziurką w środku), są sprzedawane na wagę jeszcze gorące (od razu po upieczeniu) w specjalnych budkach lub kawiarniach nazywanych „pyszecznyje” (od nazwy tych pączków – pyszek). Smaży się je jak frytki, na bieżąco, kupujący musi chwilę poczekać na zamówienie, po czym dostaje kilka jeszcze parujących, posypanych cukrem pyszek w worku papierowym w mgnieniu oka nasiąkającym tłuszczem. Na szczęście można skorzystać z chusteczek papierowych lub widelca i zacząć zajadać się łakociami spacerując po mieście i nie czekając na powrót do domu (wyjątkowa przyjemność zwłaszcza teraz, w zimie).
Pyszki sprzedawane na mieści piecze się przeważnie z ciasta drożdżowego, w domu natomiast najlepiej smakują te zrobione z ciasta serowego (nie bez znaczenia w tym przypadku jest łatwość i szybkość przygotowania).
Smakują wyśmienicie (można dodawać do ciasta różne przyprawy, np. wanilię, cynamon, kardamon, olejek migdałowy itp.), są miękkie, puszyste i mniej kalorycznie, ponieważ nie zawierają masła (jak choćby słynne churros). Można posypać je tradycyjnie cukrem pudrem lub zwykłym cukrem, na przykład wymieszanym z cynamonem, lub maczać w najróżniejsze sosy (czekoladowy, jogurtowo-miodowy, owocowy). Można też zamrozić gotowe pączki i rozmrozić w kuchence mikrofalowej do poranne kawy:-)

Pyszkipaczki

Składniki
0,5 kg twarogu
5 łyżek cukru
szczypta soli
1 łyżeczka sody
5 jajek
1 łyżeczka esencji waniliowej lub aromatu wanilinowego
3 szklanki mąki

Twaróg zmielić w blenderze z jajkami, cukrem i wanilią na gładką masę (lub przetrzeć przez sito).
Sodę zgasić octem. Dodać do masy twarogowej sodę i sól, dokładnie wymieszać.
Dodać przesianą mąkę i wyrobić elastyczne ciasto.
Uformować z ciasta wałek o średnicy ok. 5-6 cm i pokroić go w plastry o szerokości ok. 1 cm.
W każdym krążku zakrętką od butelki z wodą zrobić otwór.
Smażyć na głębokim oleju, na średnim ogniu, z obu stron na złocisty kolor.
Usmażone pączki odsączyć z nadmiaru tłuszczu ręcznikiem papierowym i posypać cukrem pudrem (cukier można wymieszać z cynamonem, kakao lub inną przyprawą).

Smacznego!

Szanieżki

Шаньги, печенюшки, мясо так, мясо этак. Малосольная стерлядь, верещага-яичница, сладкие пироги, вазы с брусникой, еще с прошлогодней, вазы с вареньем черничным, еще позапрошлогодним, хворост, печенье, сушки, орешки из теста нажаренные!.. Все горой, всего много, все со стола валится. Виктор Астафьев „Бабушкин праздник” („Последний поклон”)

Szańgi to okrągłe bułeczki drożdżowe z polewą, bardzo popularne na terenach zamieszkanych przez narody ugrofińskie, czyli w Północnej Rosji i na Urale.
Każda gospodyni ma własny ulubiony przepis (niektóre na przykład dodają do polewy tłuczone ziemniaki), ale dwa warunki koniecznie muszą być spełnione, aby bułeczkę można było nazywać „szańgą”: okrągły kształt i polewa.
Dzięki tradycyjnemu sposobowi wyrabiania, dużej zawartości masła i żółtek oraz śmietankowej polewie bułeczki smakują wyśmienicie i stanową doskonały dodatek do każdego śniadania.

Szanieżkшанежкиi

Składniki
ciasto
800 g mąki
30 g świeżych drożdży
1,5 szklanki mleka
200 g masła
1/2 szklanki cukru
6 żółtek
1/2 łyżeczki soli
polewa
1 szklanka śmietany
1/3 szklanki masła
1/3 szklanki mąki

Przygotować zaczyn: wlać do dużej miski ciepłe mleko (o temperaturze ok. 40ºC) i rozprowadzić w nim drożdże. Dodać 1/3 przesianej mąki, dokładnie wymieszać. Nakryć naczynie ręcznikiem i zostawić w ciepłym miejscu na 30 minut.
Do wyrośniętego zaczynu dodać resztę mąki i sól, wyrobić ciasto.
Do miękkiego masła dodać żółtka i cukier, dokładnie rozetrzeć, połączyć z ciastem. Ciasto wyrobić (aż stanie się elastyczne i zacznie odchodzić od ścianek miski).
Przykryć miskę ręcznikiem i zostawić w ciepłym miejscu na 1-1,5 godziny.
Po pierwszym wyrośnięciu (ciasto powinno dwukrotnie zwiększyć objętość) zagnieść ciasto jeszcze raz i zostawić na kolejne 1-1,5 godziny.
Wyrośnięte ciasto podzielić na kawałki wielkości dużej śliwki i uformować z nich niewielkie okrągłe bułeczki.
Przełożyć szanieżki na blachę i zostawić w ciepłym miejscu do wyrośnięcia na kolejne 30 minut.
Przygotować polewę: wymieszać roztopione masło, śmietanę i mąkę. Posmarować każdą szanieżkę polewą.
Piec w piekarniku nagrzanym do 200ºC przez około 15 minut, aż bułeczki staną się rumiane.
Upieczone bułeczki przykryć ręcznikiem i zostawić do przestygnięcia jeszcze na 15 minut.

Smacznego!

…Мы были в Грузии. Помножим
Нужду на нежность, ад на рай,
Теплицу льдам возьмем подножьем,
И мы получим этот край…
Борис Пастернак
…Byliśmy w Gruzji. Pomnóżmy
Chęć przez delikatność, piekło przez raj,
Cieplarnię lodem chwyćmy u podnóża,
I otrzymamy ten oto kraj…
Borys Pasternak

Chaczapuri – wytrawne placki z nadzieniem serowym – to jedno z najpopularniejszych dań kuchni gruzińskiej.
Nazwę można przetłumaczyć jako „twaróg z chlebem”, początkowo przygotowywano je z nadzieniem z masy twarogowej, która jeszcze nie dojrzała na tyle, by móc się nazywać serem. Obecnie są najczęściej nadziewane młodym serem solankowym, aczkolwiek zdarzają się chaczapuri z nadzieniem z fasoli, botwinki z ziołami czy mięsa. Różnią się również ciastem, z którego mogą być przyrządzone (przaśne, drożdżowe, a nawet francuskie), kształtem (okrągłe, kwadratowe, łódeczki) oraz sposobem pieczenia (w piecu, piekarniku lub na patelni).
Książki kucharskie twierdzą, że istnieje ponad 100 przepisów na chaczapuri, ale tak naprawdę przepisów jest tyle, ile kobiet w Gruzji – każda gruzińska gospodyni przygotowuje je na własny sposób. Właśnie oglądałam w popularnym ukraińskim programie kulinarnym, jak przyrządza chaczapuri pierwsza dama Gruzji, pochodzącą bodajże z Holandii – nie był to na pewno przepis tradycyjny (nazywała je chaczapuri imeretyjskie, a ten rodzaj placków na pewno robi się z innego ciasta, aczkolwiek do nadzienia używała tradycyjnego sera imeretyjskiego).
Klasyczne chaczapuri przyrządzane są z ciasta przaśnego, zagniatanego jednak nie z wodą, lecz z maconi (gęsty i tłusty napój ze skwaszonego mleka), nadziewane solankowym serem, którego powinno być dwa razy więcej niż ciasta, i wypiekane na specjalnych glinianych patelniach na rozżarzonych węglach. Wszystko to niestety oznacza, że smak klasycznych chaczapuri jest dla nas nie do odtworzenia – w Polsce nie dostaniemy ani maconi, ani odpowiedniego sera, nie mówiąc już o smażeniu na węglach. Nie oznacza to jednak, że nie możemy przygotować smaczne placki przypominające chaczapuri i wzbogacić nasze menu o nową potrawę. Maconi w tym przypadku zastąpimy zsiadłym mlekiem, ser imeretyjski – mieszanką mozzarelli i ricotty (lub wymoczoną bryndzą z mleka krowiego z dodatkiem masła i jajka), a usmażymy je na suchej żeliwnej patelni.

Chaczapuri „warszawskie”хачапури

Składniki
Ciasto:
2 szklanki mąki pszennej
1/2 l zsiadłego mleka
1 1/2 łyżki oleju
1/2 łyżeczki sody (można pominąć, chaczapuri będą wtedy bardziej zwarte)
szczypta soli
Nadzienie:
250 g mozzarelli
250 g ricotty
sól
Do smarowania:
1 jajko
łyżka masła

Sposób przygotowania

Przygotować nadzienie: mozzarellę zetrzeć na tarce o grubych oczkach, wymieszać z ricottą, posolić do smaku. Odstawić do lodówki.
Przygotować ciasto: do zsiadłego mleka dodać sodę, sól, olej. Dokładnie wymieszać. Stopniowo wsypywać mąkę, cały czas mieszając. Wyrobić ciasto (powinno być miękkie).
W osobnej miseczce wymieszać rozbełtane jajko z łyżką roztopionego masła.
Dobrze rozgrzać patelnię.
Ciasto podzielić na 4 części. Każdą część rozwałkować w krążek wielkości niedużego talerza, podsypując mąką przy wałkowaniu.
Na środek krążka wyłożyć jedną czwartą nadzienia. Brzegi ciasta zebrać w sakiewkę i dobrze zlepić.
Sakiewkę z nadzieniem przewrócić i rozwałkować w krążek o średnicy ok. 15 cm.
Uformowany placek przewrócić na dłoń i posmarować miejsce zlepienia przygotowanym wcześniej jajkiem z masłem, po czym przywrócić posmarowaną stroną na patelnię.
Smażyć na średnim ogniu do powstania złocistej skórki. Przywrócić i obsmażyć z drugiej strony.
Podawać na gorąco od razu po usmażeniu lub nawet następnego dnia po odgrzaniu w piekarniku lub mikrofalówce.

Smacznego!

Zupa szpinakowa z pulpecikami

– Папа, скажи, а лук очень полезный?
– Да, сынок.
– Папа, а сметана очень полезная?
– Ну конечно, сынок.
– Папа, а тогда купи мне чипсы с луком и со сметаной.

Prosta, smaczna, zdrowa i nawet bardzo ładna zupa. A co najważniejsze – smakująca nawet najbardziej wybrednym trzyletnim domownikom.

Zupa szpinakowa z pulpecikamiСуп из шпината с фрикадельками

Składniki
0,5 kg mięsa mielonego (wieprzowego lub wieprzowo-wołowego)
1 cebula
1 jajko
kilka łyżek bułki tartej
400 g mrożonego szpinaku
3 ząbki czosnku
3-4 ziemniaki (opcjonalnie)
sól, pieprz

Cebulę zetrzeć na drobnej tarce.
Mięso dokładnie wymieszać z cebulą, rozbełtanym jajkiem i bułką tartą. Doprawić solą i pieprzem.
Z tej masy uformować kulki wielkości orzechu włoskiego i wrzucić do gotującej się wody.
Doprowadzić do wrzenia i gotować na małym ogniu przez pół godziny.
Do gotowego bulionu z pulpecikami dodać rozmrożony szpinak, ziemniaki i przeciśnięty przez praskę czosnek. Doprawić do smaku solą i pieprzem.
Gotować do miękkości ziemniaków.

Smacznego!

Pirożki z kapustą

– А вот попробуйте к чаю пирожки. Я сама пекла!
– Да. Очень вкусный чай.

Rosyjskie „pirożki” to nie doskonale znane i lubiane w Polsce pierogi (w Rosji nazywane „warienikiami”), tylko bardzo popularne w kuchni rosyjskiej (jak również w kuchniach innych krajów pozostających pod wpływem rosyjskiej tradycji) paszteciki z drożdżowego ciasta z najprzeróżniejszym nadzieniem, najczęściej w kształcie półksiężyca, wypiekane w piekarniku lub smażone na głębokim oleju. Pozwoliłam sobie zastosować oryginalną nazwę, żeby podkreślić ich pochodzenie.
Pirożki i pirogi zajmują ważne miejsce na rosyjskim stole i są oryginalnym daniem kuchni rosyjskiej, które nie uległo żadnym obcym wpływom. Popularność pirogów tłumaczy się tym, że doskonale wpisują się w rosyjską tradycję, uosabiając typowy rosyjski posiłek – chleb, kaszę, kapustę, grzyby itd., dlatego często towarzyszyły ludziom w podróży i w pracy, a teraz są ważnym składnikiem „rosyjskiego fastfoodu” (wystarczy spędzić chwilę w poczekalni dowolnego dworca, aby się w tym przekonać). Podczas tradycyjnego obiadu podawane są od razu po zupie lub po drugim daniu, a słodkie – do herbaty.
Obecnie przygotowywane są głównie z mąki pszennej, aczkolwiek początkowo wypiekane były z samej mąki żytniej lub z dodatkiem pszennej.
Ciasto na rosyjskie pirożki powinno być „kwaśne”, czyli drożdżowe – paszteciki z innego ciasta nie mają prawa nazywać się „pirożkami”. Powinno być także maślane („sdobnoje”) – wybór tłuszczu zależy od rodzaju nadzienia (oleje roślinne dla pirożków z warzywnym i rybnym nadzieniem, masło dla pirożków nadziewanych drobiem lub serem, tłuszcze zwierzęce dla pirożków z nadzieniem mięsnym). Ciasto na pirożki ze słodkim nadzieniem zawiera więcej jajek i masła, niż ciasto na wytrawne pirożki, ma także bardziej zwartą konsystencję i rozwałkowywane jest na krążki większej grubości. W wytrawnych pirożkach, na odwrót, zaletą jest duża ilość nadzienia i cienkie, bardziej suche ciasto z chrupiącą skórką. Jeśli chcemy jeszcze bardziej zwiększyć walory smakowe ciasta a nie brakuje nam czasu, podczas rośnięcia można zagnieść go jeszcze raz lub dwa.
Nadzienie rosyjskich pirożków zwykle składa się z jednego produktu. To mogą być warzywa (kapusta, groch, marchew, ziemniaki, cebula itd.), grzyby (suszone, świeże, smażone i solone), gęste kaszy z dużą zawartością masła (najczęściej ryżowa, jaglana), ryby, mięso, twaróg, jajka. Najbardziej popularne nadzienia to zdecydowanie kapusta, mięso, grzyby, ryż z jajkami i słodkie powidła. Niezależne od rodzaju, przed lepieniem pirożków nadzienie powinno dobrze wystygnąć. Ponadto nadzienie powinno być soczyste, mieć bardziej wyrazisty smak, niż zwykłe potrawy, ponieważ podczas pieczenia ciasto wchłonie część tłuszczu, soli i cukru, przez co nadzienie może zrobić się mdłe.
Lepić pirożki należy bezpośrednio na brytfannie, żeby niepotrzebnie je nie przenosić, a brytfanna powinna być zimna i najlepiej wyłożona papierem do pieczenia. Po ulepieniu pirożki należy pozostawić do wyrośnięcia jeszcze na 15-20 minut, a potem posmarować jajkiem lub masłem i od razu wstawić do dobrze nagrzanego piekarnika.
Osobiście staram się wykorzystywać do pieczenia jak najwięcej mąk razowych (w tym żytnią), żeby podnieść wartość odżywczą wypieków, dlatego też moje pirożki przypominają bardziej te tradycyjne, chłopskie z przeszłości. Jeśli jednak nie przepadacie za pieczywem razowym, z powodzeniem możecie wykorzystać tylko mąkę pszenną.
Nadzienie z kapusty należy do najbardziej tradycyjnych i rozpowszechnionych, różni się natomiast stopniem obróbki wstępnej kapusty (od całkiem surowej, uprzednio posolonej i odciśniętej z soku, do dobrze usmażonej z różnymi dodatkami, a nawet kiszonej). Nadzienie możecie także wzbogacić o posiekane ugotowane jaja – to również bardzo popularny przepis. Osobiście jestem miłośniczką dobrze uduszonej białej kapusty bez żadnych dodatków. Pod dobrze uduszoną kapustą rozumiem kapustę przygotowaną na sposób mojej babci – mięciutką, złocistą, dobrze przyprawioną, wręcz rozpływającą się w ustach, która w połączeniu ze smacznym drożdżowym ciastem stanowi dla mnie pirożek doskonały.

Rosyjskie pirożki z duszoną kapustąПирожки с капустой

Składniki
nadzienie:
0,5 główki kapusty średniej wielkości
olej roślinny
sól, pieprz
ciasto:
25 g świeżych drożdży
1 łyżeczka cukru
2 łyżeczki soli
250 g mąki żytniej razowej
250 g mąki pszennej
200 ml mleka
75 ml oleju roślinnego
1 żółtko, woda

Drożdże rozpuścić w ¼ szklanki ciepłej wody. Dodać cukier i 1-2 łyżki pszennej mąki. Wymieszać.
Naczynie z zaczynem przykryć i odstawić na 15 minut w ciepłe miejsce (na powierzchni zaczynu powinny pojawić się pęcherzyki powietrza).
Do gotowego zaczynu dodać ciepłe mleko, sól i przesianą mąkę (żytnią i pszenną). Dokładnie wymieszać.
Do wymieszanego ciasta dodać olej i wyrabiać tak długo, aż zacznie odchodzić od ścianek miski.
Z gotowego ciasta uformować kulę, przykryć i odstawić do wyrośnięcia na godzinę-półtorej.
Przygotować nadzienie:
Kapustę pokroić w drobną kostkę. Dusić na małym ogniu, na głębokiej patelni pod przykryciem, przez 30-45 minut (czas duszenia zależy od tego, czy kapusta jest młoda, czy stara, w razie konieczności dodać wodę).
Posolić, popieprzyć, dodać olej roślinny (kilka łyżek), zwiększyć ogień i obsmażyć kapustę na jasnobrązowy kolor. Ostudzić.
Gotowe ciasto podzielić na kulki (około 16-20). Każdą kulkę rozwałkować na cienki placek (przy wałkowaniu posypywać mąką).
Na środku każdego placka umieścić po jednej łyżce nadzienia. Brzegi dokładnie połączyć, formując półksiężyce.
Odstawić do wyrośnięcia na 15-20 minut (jak najdalej od rozgrzewającego się piekarnika).
Przed wstawieniem do piekarnika powierzchnię pirożków można posmarować żółtkiem zmieszanym z odrobiną wody, aby uzyskać błyszczącą złocistą skórkę.
Piec w piekarniku nagrzanym do 180 stopni (termoobieg) przez 20-25 minut.
Podawać najlepiej na ciepło.

Smacznego!

Ucha

– Я не ем рыбу.
– Почему?
– Рыбы писают в море.
– Как и дети.
– Я детей тоже не ем.
к/ф „Близость”

Ucha to płynne gorące danie rybne, które jednak nie jest zupą rybną. Przypomina raczej bulion, ponieważ przygotowuje się ją bez dodatku kasz, mąki, ryżu, śmietanki czy masła, jak w przypadku zup rybnych.
W ciągu stuleci powstały wyraźne reguły przygotowania tego dania, dotyczące nie tylko wyboru ryb, lecz także naczyń, ilości i rodzaju warzyw oraz przypraw, kolejności i czasu przygotowania. Tak na przykład uchę należy gotować w nieutleniających się naczyniach (stalowych, glinianych), z ryb, które dają przezroczysty wywar, wyróżniają się delikatnym i słodkim smakiem, np. z sandacza, okonia, siei – z tych gatunków przygotowuje się najlepszą, białą uchę. Uchę z mniej delikatnych gatunków ryb rzecznych nazywają natomiast czarną uchą (przy czym nie wszystkie gatunki nadają się na uchę, np. stanowczo odradzane są wszystkie śledziowe). Bardzo smaczna ucha z ryb o czerwonym mięsie, takich jak jesiotr, siewruga, nelma czy łosoś to ucha czerwona lub bursztynowa (wyjątkowo tłusta ucha z dodatkiem szafranu).
Uchę z reguły przygotowuje się co najmniej z dwóch, a najwyżej z czterech gatunków ryb. Wyjątek stanowi czerwona ucha gotowana z jednego rodzaju ryb (proponuję ją dzisiaj jako uchę, którą najłatwiej można przygotować w polskich warunkach).
Najlepsza ucha wychodzi ze świeżej ryby (im świeższa, tym lepsza), jeśli jednak skazani jesteśmy na rybę mrożoną, to zaleca się nie rozmrażać jej przed przegotowywaniem.
Do uchy wkłada się minimalną ilość warzyw, aby nie zakłócać delikatnego smaku – trochę ziemniaków, marchwi i cebuli. Ponadto w zależności od rodzaju uchy dodaje się zioła i przyprawy: pietruszkę, por, szczypior, koperek, pieprz, liść laurowy, pasternak – im ryba jest bardzie tłusta, tym więcej przypraw dodaje się do uchy.
Ważna jest także kolejność przygotowania dania: najpierw przygotowuje się bulion – wrzący wywar z warzywami, do którego na krótko (od kilku do dwudziestu minut) wkłada się rybę, aby pozostała ona smaczną i soczystą. Jeśli do przygotowania bulionu wykorzystuje się głowy i ogony (jak w naszym przypadku), to je należy ugotować pierwsze, potem wyrzucić, a wywar przecedzić. Czas przygotowania ryby w bulionie zależy od rodzaju ryb: ryby rzeczne gotujemy przez 15-20, morskie przez 7-12 minut, nie dłużej, inaczej ryba będzie sucha i twarda, a ucha mniej aromatyczna. Gotować uchę najlepiej na umiarkowanym ogniu bez przykrywki.
Osobiście najczęściej przygotowuję uchę czerwoną z łososia – w dużych supermarketach można kupić całego świeżego łososia w atrakcyjnej cenie, którego głowę (po obowiązkowym wycięciu skrzeli), ogon i spory kawałek za ogonem można przeznaczyć na uchę, przepyszne dzwonka ze środkowej części zostawiając do usmażenia lub upieczenia. Tak przygotowana ucha smakuje nawet małym dzieciom i tym, którzy za rybami specjalnie nie przepadają.
Podaje się uchę najczęściej z chlebem razowym lub żytnim. Jak większość tradycyjnych zup rosyjskich najlepiej smakuje nie od razu po przygotowaniu, a dopiero po tym, jak smaki się przegryzą, również następnego dnia.

Ucha czerwona (z łososia)Красная уха

Składniki:
1,5 kg ryby (głowa, ogon i spory kawałek za ogonem ze sporego świeżego łososia)
2 l wody
2 cebule
1 por
1 marchew
3 ziemniaki
2-3 listki laurowe
kilka ziarenek czarnego pieprzu
2 łyżki suszonego koperku
opcjonalnie 4-5 nitek szafranu

Przygotować rybę: usunąć łuski, wyciąć skrzela, mięso z lepszej części pokroić na grube kawałki (jeśli używamy świeżego łososia, mrożonego wkładamy w całości, obdzielając mięso od skóry i ości po ugotowaniu), dokładnie umyć pod zimną bieżącą wodą.
Warzywa obrać i pokroić.
Do gotującej się wody włożyć głowę i ogon. Gotować przez 15-20 minut, po czym kawałki ryby wyjąć, a bulion przecedzić.
Do posolonego bulionu włożyć pokrojone warzywa, które należy gotować do półgotowości ziemniaków (ok. 10 min).
Włożyć kawałki łososia oraz przyprawy, gotować przez 7-8 minut.
Podawać z kromką ciemnego pieczywa i plasterkiem cytryny na talerzu (opcjonalnie).
Smacznego!

Не делайте из еды культа.
Остап Бендер

Jesień się kończy a razem z nią świeże sezonowe warzywa. Na szczęście przez cały rok dostępne są hiszpańskie bakłażany i rodzime pieczarki.
Bakłażany to cudowne warzywo – dodajemy je do ratatoul, zapiekamy z risotto i uwielbiamy smażone. Niestety tradycyjnie smażone bakłażany chłoną bardzo dużo oleju, po czym wręcz nim ociekają, natomiast zapiekane w piekarniku jako samodzielne danie lubią się przesuszać. Zapiekane razem z pieczarkami zachowują soczystość i doskonały smak, a dodane do makaronu stanowią doskonałe pożywne danie.

Sałatka makaronowa z bakłażanami i pieczarkami

Składniki:Макароны с баклажанами и шампиньонами

2 średnie bakłażany
10 pieczarek
2 cebule
3 ząbki czosnku
250 g makaronu (penne)
sól, pieprz
natka pietruszki (3-4 łyżki)

Bakłażany umyć, pokroić w krążki o szerokości 2 cm, posypać gruboziarnistą solą, rozłożyć na talerzu, przykryć drugim talerzem i obciążyć np. garnkiem z wodą. Zostawić na godzinę, po czym opłukać pod bieżącą wodą, osuszyć papierowym ręcznikiem i pokroić w dużą kostkę.
Pokrojone cebulę i pieczarki obsmażyć na oleju, dodając drobno posiekany czosnek.
W naczyniu żaroodpornym wymieszać pokrojone bakłażany z obsmażonymi pieczarkami, posolić i popieprzyć. Zapiekać w piekarniku rozgrzanym do 180 stopni przez pół godziny.
Makaron ugotować al dente. Wymieszać z zapieczonymi warzywami, posiekaną natką pietruszki i oliwą extra virgin.
Sałatka doskonale smakuje zarówno na ciepło, jak i na zimno.

Smacznego!